کاش بودي تا دلم تنها نبود                    

                               تا اسير غصه ي فردا نبود

                               کاش بودي تا براي قلب من

                               زندگي اين گونه بي معنا نبود

                               کاش بودي تا لبان سرد من

                              بي خبر از موج و از دريا نبود

                              بعد تو اين زندگي زيبا نبود

تومثل طبیبی که به درمان دل من             آن لحظه رسیدی که باید میرسیدی

توعشق دوباره توعمر دوباره توجان دوباره تو وصل دوباره

تابودن دلها من باتو هم آواز تاشهر غزلها من با تو به پرواز

بابودن تو بودن من بودن هستی تو دردلم هستی

                                           

ا

توی مرداب نگاهت یه نفر داره میمیره

دست و پا میزنه اما واسه موندن خیلی دیره

یکی اینجا روبرومه که خراب آرزوشه

 یه مسافر غریبس که با مردم نمیجوشه

یکی که بخاطر تو با یه دنیا در میوفته

حتی واسه بی وفائیت شعر عاشقونه گفته

روبروم نشسته بی تو زل زده تو چشمای من

میگه با سرخی آواز تلخی سکوت و بشکن

اون منم همون که عشقت مثه ایینه روبروشه

اون منم همون غریبه که با هیچکس نمیجوشه

یکی که فروغ چشماش از همون مرداب خیسه

خط به خط گلایه هاشو میخونه نمی نویسه